จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องเศร้าๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เติบโตมาอย่างเงียบเหงา ภายใต้การเลี้ยงดูของพ่อผู้เย็นชาและแม่เจ้าระเบียบ มีปลาทองที่ชิงฆ่าตัวตายเพราะบรรยากาศในบ้านเป็นเพื่อน เมื่อเธอโตเป็นเด็กสาว เธอก็เป็นสาวเสริฟในร้านกาแฟ อาศัยท่ามกลางผู้คนประหลาดๆที่เหมือนจะชำรุด คนอย่างมนุษย์แก้วผู้เปราะบาง คนอย่างสาวขายบุหรี่ที่แพ้ทุกอย่างบนโลก หรือคนอย่างเจ้าของร้านขายผักนิสัยเสีย กับลูกจ้างปัญญาทึบที่ปฏิบัติตอผักผลไม้ราวกับมันชีวิต 

 
       " มันควรจะเป็นเรื่องเศร้าไม่ใช่หรือ ที่เธอไม่มีคนรัก มีพ่อที่เอาแต่เก็บตัวในบ้าน มีชีวิตตามลำพังอย่างเงียบเหงา คอยช่วยเหลือผู้คนให้ค้นพบความสุขเล็กๆน้อยๆด้วยวิธีการประหลาดล้ำ "

 
           แต่หนังกลับเลาเรื่องราวเหล่านี้อย่างสวยงาม ผู้กำกับ ฌอง -ปิแอร์ เฌอเนต์ เนรมิตเมืองปารีสให้เป็นสีสุกสว่างใส และเล่าเรื่องเศร้าของผู้หญิงคนหนึ่งให้กลายเป็นสุขนาฏกรรมอันแสนหวาน และหลังหนังออกฉายว่ากันว่า มีคนหลายคนค้นพมุมมองชีวิตใหม่จากนหนังเรื่องนี้(นับรวมผมเข้าไปด้วยเลย) หลังดูจบในครั้งแรก 

       แทนที่หนังจะให้คนดูทำความรู้จักตัวละครผ่านทางการใช้ชีวิตของเขา ให้คนดูรู้จักบ้าน ครอบครัว คนรักของเขา หนังกลับให้เรารู้จักตัวละครผ่านทางสิ่งที่เขาชอบ ไม่ชอบ นิสัยประจำตัวเล้กๆน้อยๆในชีวิตประจำวันของพวกเขา ความละเอียดอ่อนอเล็กๆน้อยๆของชีวิตที่แม้แต่เจ้าของชีวิตเองก็อาจมองข้ามไป เนื่องเพราะนั่นเป็นวิธีอเมลีหญิงสาวนักฝันทำความรู้จักผู้อื่น เราอาจทำความรู้จักคนจากชื่อ จากงานที่เขาทำ เราจึงมักรู้ได้ว่าคนคนนี้เป็นใคร มากกว่าคนคนนี้เป็นอย่างไร หากลองมองย้อนกลับไปยังคนที่เรารู้จักด้วยมุมมองของอเมลี บางทีเราอาจเข้าใจผู้คนเหล่านั้นได้มากขึ้น เฉกเช่นเดียวกับวิธีการบรรยายบรรยากาศรอบๆ ซึ่งไม่ได้มุ่งบอกว่าฝนตกหรือแดดออก หรือเมืองนี้อยู่ที่ไหนในโลก ร้านกาแฟนั้นตั้งอยู่ที่ไหน หากแต่บอกว่า ณ.วินาทีนั้น มีอะไรเกิดขึ้น แก้วสองใบเริงระบำ มีคนไปงานศพ มีคู่รักถึงจุดสุยอด มีคนรู้แจ้งเรื่องเซลล์ประสาทในสมองเขา การได้รับรู้ความเชื่อมโยงของเราเข้ากับสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ช่วยให้เราตระหนักถึงความสัมพันธ์ของเรากับคนอื่นๆและกับโลก และนี่กระมังความวิเศษของนักฝัน

        และโดยแท้จริงแล้วตัวละครทุกตัวในหนังล้วนแต่เป็นนักฝัน ที่ขังตัวเองเอาไว้ในโลกฝันสีเขียวเหลืองเรืองรองของเมืองปารีส หนังย้อมสีฟิลม์ และใช้เอฟเฟคต์ต่างๆเมื่อเพิ่มเสริมความเป็นโลกฝันได้อย่างสวยงาม โดยเฉพาะฉากที่อเมลีกลายเป็นน้ำ หรือรูปภาพในห้องพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของเธอ โลกของอเมลีที่มีแต่การทำดีด้วยแผนประหลาด โลกใอัลบั้มรูปถ่ายของนีโน โลกในรูปวาดเรอนัวร์ของ คุณ ดูฟาเยล โลกหลังการเลิกราของคุณนายเวลล์ โลกในบ้านของพ่อของอเมลี โลกที่เต็มไปด้วยเจ็บปว่ยของจอร์เจต ทุกตัวละครในเรื่องเลือกจะเพิกเฉยกับโลกจริงๆ และเอาแต่อาศัยอยู่ในนั้นเพราะเชื่อว่ามันปลอดภัย แม้จะยากลำบากแต่ก็ดีกว่าต้องอกไปผเชิญกับโลกจริงๆ อเมลีอาจช่วยให้ทุกคนหลุดออกมาจากโลกฝันเพื่อเดินหน้าต่อไป แต่เธอเองต้องการคนช่วยเหมือนกัน และเพราะนักฝันมักฝันเพื่อหลบหนีความจริงอันเศร้าสร้อย นักฝันจึงไม่ได้ต่างอะไรกับ เด็กหลงทาง ที่เคว้งคว้างอยู่บนโลกจริง ห่อหุ้มตัวเองด้วยความฝันที่ยิ่งฝันยิ่งเหงา

       มีบางคนเคยพูดกับผมหลังหนังจบว่า ไม่มีใครในหนังเดินได้เองสักคน ทุกคนต้องการความช่วยเหลือที่ตะสร้างสมดุลของโลกจริงกับโลกฝัน ผมพาลคิดไปถึงตัวเองและเราทุกคน ใช่หรือไม่ว่าแม้แต่เราเองการสร้างสมดุลในโลกจริงกับฝันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะฉะนั้นเราจึงต้องมีเพื่อน มีครอบครัว และมีความรัก มีแต่ความสัมพันธ์แบบนี้เท่านั้นที่จะโอบถนอมโลกฝันให้สุกปลั่งเหมือนสีในหนัง และให้กำลังใจเราต่อสู้กับโลกจริงเหมือนภาพขาวดำในทีวีของอเมลี

         จริงๆแล้วโลกนี้ควรเต็มไปด้วยเรื่องเศร้า

หากมองย้อนกลับไป มีสงคราม มีความอดอยาก มีโรคร้าย
มีภัยธรรมชาติ พี่พอ่แม่ทารุณกรรมลูก
มีเด็กสาวขายตัวเพื่อซื้อกระเป๋า
มีคนฆ่าตัวตาย ยาเสพย์ติดที่หาซื้อได้ง่ายเหมือนขนม

        ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง
เราเกิดมาเพื่ออะไรกันหนอ  เพื่อเป็นส่วนเพิ่ม
ต่อยอดห่วงโซ่บัดซบกระนั้นหรือ มีคนมากมายที่มองโลกในแง่นี้
ซึ่งมันก็จริง แต่โลกนี้ไม่ได้แบนขนาดนั้น และมันไม่ได้มีเพียงด้านเดียว
ดังนั้น..........