| chanchai's profiletheballPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
March 19 คุณเชื่อในพรหมลิขิตไหมล่ะครับ....ชอบไปทะเลไหมล่ะครับ..??
เวลาที่เราเดินละเลียด ไปบนริมชายหาด.. อยู่คนเดียว ท่ามกลางบรรยากาศ อันเงียบเหงา.. และเมื่อเรามองกลับไป บนรอยเท้าที่ก้าวผ่าน ผิวทราย กับ ฟองคลื่น รอยเท้าของเราในที่ไกล จะค่อยฯเลือนรางจางหายไป พร้อมฯกับฟองคลื่น.. บางครั้งผมเองก็อยากให้ความทรงจำ(บางอย่าง)ของตนเองเป็นเช่นนั้น หากแต่ในความเป็นจริง เราไม่ใช่ฟองคลื่นนั้น เพราะรอยเท้ารอยนั้น อาจเลือนราง แต่ในความทรงจำของเรา รอยเท้ารอยนั้น ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ.. ทั้งสองยังคงกอดเกี่ยวกันไว้ และเมื่อสายลมแห่งโชคชะตา พัดผ่าน เขาและเธอ จึงได้กลับมาพบกัน "คุณเชื่อในพรหมลิขิตไหมล่ะครับ.."
ความทรงจำของโจเอล บทสนทนาของเซลีน และ การฆาตกรรมแสนหวานโดยภาพยนตร์
เช้าวันวาเลนไทน์ โจเอล ตื่นขึ้นมาอย่างเหงาหงอย ท้องฟ้า เสื้อผ้า และ ห้องของเขาล้วนฉาบด้วยสีน้ำเงินแห่งความเศร้า
บางทีวันวาเลนไทน์อาจถูกคิดค้นขึ้นโดยบริษัทผลิตการ์ดอวยพร เพื่อทำให้คนรู้สึกแย่ เขาคิดอย่างเรื่อยเปื่อยขณะรอรถไฟและตัดสินใจฉับพลันที่จะโดงาน แล้วนั่งรถไฟไปมอนทอค ไปทะเลฤดูหนาว และพบสาวเสื้อส้มผมสีน้ำเงินคนหนึ่ง เธอชื่อคลีเมนไทน์ ผู้ห้าวหาญ หุนหันพลันแล่น เธอเป็นฝ่ายเริ่มต้นจีบโจเอล ที่ดูขี้อาย และเปล่าเปลี่ยว บนรถไฟขากลับ โจเอลพยายามรักษามารยาทจนดูขัดเขินน่าเบื่อ ในขณะที่คลีเมนไทน์รุกเร้าจนน่ากลัว แต่ในที่สุดโจเอลก็ไปส่งคลีเมนไทน์ที่บ้าน ก่อนจะลงเอยด้วยการให้เบอร์โทรศัพท์ ตามด้วยการไป ฮันนีมูนบนแม่น้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ทั้งคู่นอนดูดาว และโจเอล คิด –ให้ตายตรงนี้ก็ยอม – รุ่งเช้า ทั้งคู่ขับรถกลับ โจเอลลอบมองใบหน้าคลีเมนไทน์ในแดดเช้า ขณะเธอหลับ เธอขอไปบ้านเขา แล้วลุกลงไปเอาแปรงสีฟัน พร้อมๆกับมีชายคนหนึ่งมาเคาะกระจกด้วยทาทางประหลาดใจ กึ่งตกใจ จากนั้น เครดิตเปิดเรื่องจึงเริ่มต้นขึ้น แต่เนื้อหาแทบทั้งหมดของ eternal sunshine at a spottless mind ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการตกหลุมรักดังเช่นในฉากแรกเปิดเรื่อง หากแต่เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลัง-ไฟรัก-มอดลงต่างหาก เมื่ออยู่มาวันหนึ่ง คลีเมนไทน์ ตัดสินใจจะใช้บริการลึกลับ ลบวามทรงจำของโจเอล ออกไปจากหัวสมองจนหมดสิ้น โจเอล สับสน สงสัย เจ็บปวด – เธอลงโทษผม โทษฐานที่บังอาจจริงใจ – เขาเสียดสีตัวเอง และตัดสินใจว่าถ้าเธอลบเขาได้ เขาก็ลบเธอได้เช่นกัน การลบความทรงจำทำได้โดยสร้างแผนที่ของความทรงจำบนสมอง จากข้าวของที่มี-อดีต-ร่วมกัน แล้วทำลายเนื้อสมองในส่วนนั้นเสีย เพียงตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ความทรงจำที่ต้องการลบเลือนจะสาบสูญจนหมดสิ้น โลกใหม่ของโจเอลจะไม่มีผู้หญิงนาม คลีเมนไทน์อีก เธอจะเป็นเพียงสาวผมสีประหลาดในร้านหนังสือ เหมือนที่โจเอลเคยเป็นแค่ลูกค้าคนหนึ่งของเธอ และในความทรงจำที่กำลังถูกลบ
โจเอลค้นพบว่า ไม่ได้มีแต่ คลีเมนไทน์ ปากร้าย บ้าบิ่น เท่านั้นที่ถูกลบไป คลีเมนไทน์ แม่ส้มเช้ง ของเขาก็จะถูกลบไปด้วย ไม่ใช่แค่ การกินอาหารร่วมกันเงียบๆน่าอึดอัดในร้านอาหารจีน หรือบทสนทนา งี่เง่าที่ทำให้เขากับเธอต้องขาดจากกัน แต่รวมถึง ค่ำคืนใต้ผ้าห่มอุ่นที่เขาปลอบโยนเธอซ้ำๆว่าเธอนงดงาม รวมถึงถ้อยคำที่เธอบอกเขาในร้านหนังสือ รวมถึงค่ำคืนบนแม่น้ำที่เป็นน้ำแข็งที่เขาและเธอดูดาวด้วยกัน คืนที่เขารำพัน ให้ตายตรงนี้ก็ยอม หากค่ำคืนแบบนั้นจะต้องหายไป ประโยชน์อะไรที่จะมีชีวิตสืบต่อ และในขณะเดียวกัน คลีเมนไทน์ ที่ไม่มีโจเอล กำลังมีความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับแพทริค xxxหนุ่มหน้าอ่อน หากแต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอจึงรู้สึก แก่ น่าเกลียด หมองเศร้า เจ็บปวด จนต้องชักชวนแพทริคไปแม่น้ำในตอนดึก แม่น้ำที่เธอควรจะลืมไปพร้อมกับโจเอล แพทริคขโมยทุกความทรงจำของโจเอลมาสร้างความประทับใจให้ คลีเมนไทน์ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเล่า ทั้งๆที่ที่แท้เธอได้ลืมไปหมดสิ้นแล้ว ใช่ที่มันอาจเป็นแค่ผลข้างเคียงของกระบวนการลบความทรงจำ หรือว่าที่แท้แล้วันเป็นเพราะว่า ในทุกสิ่งที่เราหลงใหล ในทุกผู้คนที่เราตกหลุมรัก ล้วนสะท้อนภาพของตัวเราเองทั้งสิ้น จริงๆแล้ว เราเองก็เป็นเช่นสิ่งที่เรารัก! เราจึงไม่อาจแทนที่ใครด้วยใครได้ เราจึงเจ็บปวดเมื่อความสัมพันธ์แตกสลาย เพราะส่วนหนึ่งของตัวเราที่แท้แล้วก็แตกสลายลงไปด้วย และความรักของแมรี่ เลขาของดร. เมียร์สเวียค หมอเจ้าของกิจการลบความทรงจำ ดูจะเป็นเครื่องยืนยันที่ดีที่สุด แม้คลีเมนไทน์ จะลบโจเอล ไป แต่เธอไม่อาจลบตัวเธอออกไปได้ มีส่วนหนึ่งของเธออยู่ในโจเอล และมีส่วนขอโจเอล อยู่ในตัวเธอเสมอ ดังนั้นโจเอลจึงพาคลีเมนไทน์ในความรงจำของเขา หลบหนี -ไม่มีที่ไหนในความทรงจำที่ไม่มีคุณ โจเอลกล่าวในตอนแรก – ไม่ว่าจะไปที่ไหนโจเอลจึงถูกค้นพบเสมอ จนกระทั่งเขาค้นลึกเข้าไปในความทรงจำก่อนการมาถึงของคลีเมนไทน ความทรงจำซึ่งประกอบขึ้นเป็นตัวเขา ความทรงจำ ซึ่งเขาไม่เคยบอกคลีเมนไทน์ในชีวิตจริงเลย ความทรงจำที่ที่แท้แล้วเขาอาจอยากลบลืม และเป็นอดีตที่โจเอลเผชิญหน้านี้เอง ที่ทำให้เขารู้ว่า เขารักคลีเมนทน์มากเพียงไหน ที่สำคัญมันทำให้เขารู้ว่าเขารักความทรงจำตัวเองมากเพียงไหน ไม่ว่าสุข ว่าทุกข์มันก็ไม่อาจถูกลบลืม Comments (2)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://theball.spaces.live.com/blog/cns!BA395162BA8094E0!672.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
